Saalbach Hinterglemm

En daar zijn we dan. Na een dikke week wintersporten in Val Gardena in Italie ben ik afgereisd naar het zonige Saalbach-Hinterglemm. Een prachtplaats voor apres-ski fanaten en tevens beroemd om het meer dan uitstekende hotel van de familie Wolf, die praktisch het "ganze dorf" in handen hebben. De term geldwolf zou hen niet helemaal misstaan, daar de prijzen van de hotelkamers voor een weekje nog hoger uitpakken dan de buyin van de EPT zelf maar ach... Er zijn weken die je gewoon niet wilt missen en eerlijkheidshalve gebied mij te zeggen dat dit de beste pokertrip ooit was, al kwam van het pokeren niet heel veel terecht.

Ik loop iets achter met bloggen. Maar ik heb een excuus. Nadat ik terug kwam uit Saalbach-Hinterglemm ben ik eigenlijk aan een stuk door zo ziek als een hondje geweest. Heb in Rotterdam nog wel kunnen spelen maar met een vooropgezet plan. Ik heb aan tafel zoveel gehoest dat ik verwacht dat m'n competitie in de volgende series (Enschede) grieperig in bed ligt. Vandaag kreeg ik de onthullende foto's van Erik Zamboer eindelijk toegestuurd en dat was een goede aanleiding om even uit m'n bed te ontsnappen en alsnog de langbeloofde blog over Saalbach af te maken.

Normaal gesproken heb ik het niet zo op die types die overdrijven met het aantal drankjes wat ze die en die nacht weer hebben opgedronken, maar om een iets beter beeld te scheppen bij de vakantie laat ik aantallen niet achterwege. Gewoon ter impressie, hoe zo'n vakantie eruit kan zien. We zijn in totaal tien dagen in Saalbach geweest. Er was een 'ochtend'-programma (het ski & snowboard-tafereel), een 'middag'-programma (vanaf half 5 ging de sirene door het dorp heen dat de bekendste europese apres-ski tent "die GoaBstalle" openging) en een 'nacht'-programma (doorgaans de LondenPub/TanzHimmel en nadat alles gesloten was nog wat kansloze taxiritten naar het nabijgelegen Saalbach aangezien we zelf in Hinterglemm zaten). Normaal gesproken koos je een van deze programma's en een heel enkel keer kon je een van de programma's combineren als je die dag teveel energie had maar al gauw bleek dat we eigenlijk (op vrijwel alle ochtend-programma's na) het middag en nachtprogramma elke keer mee hebben gedaan. Uitzondering van de vakantie was Nijs, een vriend van Jasper Wetemans, die niet echt pokert maar vooral goed zijn mannetje staat achter de draaitafels als DJ. Hij kreeg het voor elkaar om elk ochtend, middag & nacht-programma mee te doen. Enig excuus dat hij had was dat hij er 'maar' 6 dagen was. Edoch, de term bikkel misstond hem niet. Hij kreeg namelijk na een aantal dagen al voor elkaar dat hij in de tot dan toe vrij lege 'Tanzhimmel' zijn kunsten mocht vertonen en de plaatselijke DJ stond zijn draaitafel aan hem af. Uiteraard gingen we helemaal uit ons dak en bleek dat de local niet alleen zijn draaitafel af moest staan. Het vriendinnetje van de Oostenrijker danste iets te enthousiast mee en niet veel later waren ze samen verdwenen. Nijs had zijn eerste kudo's van die week wel verdiend en de toon was gezet.


beetje onduidelijk maar op de foto v.l.n.r. Nijs, de 'echte' DJ en zijn 'ex'-vriendinnetje?


Ik sliep samen met Jasper Wetemans en Jorn Walthaus op de kamer. Althans van slapen kwam het de eerste paar nachten niet, doordat beide heren een soort snurkconcert op de kamer produceerden. Ik vluchtte dan ook steevast 's-ochtends om 7 uur richting de welness waar ik op een waterbed en wat relaxmuziek toch nog mijn uurtjes slaap kon pakken en meestal rond een uur of elf kwam Jorn dan opduiken in zijn badjas samen met aanhangsel Erik Zamboer die later die week zich ontpopte tot het leukste aanhangsel wat we in tripjes tot dan toe hebben gehad. Erik Zamboer is het voorbeeld van de ideale ja-knikker. Wanneer Jorn en ik een plan hadden bedacht wat Erik totaal niet zag zitten merkte je eigenlijk al gelijk aan zijn blik dat hij er geen zin in had. Het leek echter wel alsof hij een spier in zijn nek had die alleen maar ja kon knikken zodat hij er eigenlijk altijd bij was. Spijt van die beslissingen hebben we met z'n allen nooit gehad want er is genoeg avontuur beleefd. Zo had Jorn het record in dingen kwijt raken verbroken. Het begon met een paar huurski's die hij perongeluk mee had genomen na een iets te gezellige apres-ski. Zijn nieuwe ski's die hij in Nederland had gekocht leken zo onwijs op de huurski's dat hij zich had vergist. De arme man of vrouw die de huurski's heeft dus mogelijk of nieuwe ski's of een verpeste vakantie. Jorn heeft de huurski's gewoon in Hinterglemm achtergelaten op een totaal onbekende plek. Daarna was Jasper een zonnebril en telefoon kwijt. Maar van Jasper zijn we het gewend dus eigenlijk viel dat niet zo heel erg op. Erik Zamboer vergat zijn gehuurde schoenen in te leveren en zijn reeds geboekte hotel dat hij enkele maanden eerder al had geregeld af te zeggen (grapje kostte +- 2000 euro). Daarnaast werd zijn vliegticket naar huis waardeloos omdat Jorn hem verplichtte nog drie dagen langer te blijven. De verplichting stond omdat Erik eerder een wildcard had afgegeven waarin Jorn op elk moment van het jaar Erik mocht laten overvliegen als 'gezelschapsmaatje', dit na een verloren weddenschap of een of ander akkefietje. Maar Jorn liet het niet alleen bij de ski's, ook een portomonnee raakte hij kwijt (met inhoud), maar die werd later weer teruggevonden (met iets minder inhoud).


onbegrijpelijk dat we dingen kwijt raakten, in ieder geval was onze hotelkamer altijd netjes opgeruimd


De toernooien waren voor ons allemaal niet zo bijster interessant. We kwamen deze week vooral om te feesten. Toch werd er wel een toernooitje gespeeld. Naast het main event zijn de meesten van ons nog gaan spelen in een 500 euro freeze-out. Voorwaarde om mee te doen was dat er gedronken moest worden en dat elke bestelling betaald moest worden met tientjes. Wanneer er dus 11 euro afgerekend moest worden konden de dames van de bediening dus negen euro fooi verwachten. Op de Europalaan in Utrecht helpen vrouwen je je riem afdoen in de auto voor zo'n bedrag maar hier kregen de dames het gewoon in de schoot geworpen. Overigens heb ik dit toernooi ook niet gespeeld aangezien ik het nut van geld weggooien nog niet helemaal heb ingezien. Het was voor mij dan ook eindelijk een momentje waarop ik een paar uurtjes rust kon pakken aangezien die avond weer een legendarische bleek te worden.


de regels: alleen tequila, dropshot & jagermeister - en alles moet met tientjes betaald worden

We hadden die avond in de Tanzhimmel een paar banken te pakken (of op z'n poker-taal uitgedrukt; we hadden een tafeltje gereserveerd) waar we eindelijk fatsoenlijk het arsenaal aan drank konden stallen. Jorn had bedacht dat het wel gezellig zou zijn om 100 (!) Jagermeisters te bestellen, maar we waren even vergeten dat we die week een sidebet hadden lopen dat Bijan Zahmat alles wat Jorn zou doen dubbel zou doen (dus elke sidebet die Jorn aanging zou Bijan automatisch ook aangaan). Dit gold dus ook voor de drank. Er moesten dus nog 200 Jagermeisters bij. Of dit allemaal heeft gepast weet ik niet meer, ik was veel te druk bezig met het observeren van een veel mooier tafereel. Een niet nader te noemen persoon probeerde een meisje te versieren van een jaar of 16. Het was het vriendinnetje van het projectje van Erik Zamboer die avond en ze zaten naast elkaar op de bank. Dit meisje gaf echter de blik zoals vrouwen die kunnen geven en deze persoon droop dan ook met zijn staart tussen de benen af. "Ja ze heeft een vriend enzo, kansloze shit", vertelde hij me toen ik vroeg waarom het hem niet gelukt was. Het meisje ging daarna met haar handen over elkaar met een chagrijning gezicht naast d'r vriendin zitten waar Erik al half tongend mee de avond vermaakte. Niemand in de hele zaal had bedacht dat het een goed idee zou zijn om op dit meisje af te stappen tot mijn aandacht een beetje verslapte. Mijn verbazing was dan ook enorm toen ik een kwartier later naast Erik Zamboer een soort tienerorgie kon aanschouwen, want niet alleen hij was aan het zoenen maar ook het vriendinnetje van het meisje dat enkele minuten geleden nog zo onbereikbaar was bleek de prooi te zijn van niemand minder dan Jochum Weenink. Onze oren klapperden en de high-fives gingen in de Tanzhimmel rond. Uitgerekend Jochum Weenink die deze klus klaarde. De vriendelijke Goudenaar die in het casino af en toe te horen krijgt dat hij er niet in mag omdat hij nog zo'n lief klein manneke was had hier beet.. En hoe.


het shotjes idee van Walthaus, hij was vergeten dat Zahmat het dubbele moest halen

Maar de avond liep op z'n einde en de beide tortelduifjes hadden nog steeds de aandacht van de 16-jarige meisjes. Zamboer z'n gezicht stond op scoren en al snel zag ik de vier in de taxibus zitten. Koudwatervrees voor Weenink aangezien hij plots uit de taxi stapte en Erik alleen achterlatend met de twee meisjes. Ondanks verwoedde pogingen hem er weer in te proppen wist hij waarschijnlijk al wat Erik te wachten stond. Maarja, Erik kennende kon hij geen nee zeggen en voor we het wisten waren we hem kwijt.

De dag daarna troffen Jorn en ik elkaar weer in de welness waar we tot een uur of 5 bleven. Net voor het einde kwamen we eindelijk Erik tegen die ons vertelde over zijn avonturen op de berg. De meisjes bleken namelijk echt heel jong en mee te zijn op een schoolkamp. Erik ging die nacht mee in de taxi en ze reden mijlenver een berg op. Daar zag hij eindelijk een hotel en ze stapte uit. De meiden gingen echter de andere kant op en toen zag hij dat ze sliepen in een jeugdherberg. Hij moest wachten voor hij naar binnen kon en op z'n tenen lopen om uiteindelijk niet de leraren wakker te maken. Met de jeugdherberg in ons hoofd konden we ons een beetje indenken hoe verschrikkelijk de nacht was en hadden we des te meer met hem te doen toen bleek dat ze er allemaal onwijs vroeg uit moesten omdat de schoolbus weer vertrok. Daar stond onze mascotte dan op de berg, helemaal alleen en geen idee waar hij was. Na een urenlange wandeling kwam hij eindelijk een vrouw tegen met een telefoon waarmee hij een taxi kon bellen, en rond een uur of 4 kwam hij dan eindelijk weer bij ons aan. Erik beloofde ons niet meer in de steek te laten die vakantie.

Toch zijn we hem wederom een keer uit het oog verloren. En het liep natuurlijk weer niet goed af. Midden in de nacht, rond een uur of 6, toen we net lagen te slapen werden we gewekt door Erik Zamboer. Hij had kado's meegenomen. Nouja wat we er precies mee moesten was ons een raadsel maar een complete inboedel van de plaatselijke dierentuin lag op de gang verspreid. Konijnen, leeuwen, panda's, olifanten en giraffen - ze waren er allemaal. Weliswaar in knuffeldiervorm maar waar hij ze zo snel vandaan had getoverd was die vergeten. De volgende ochtend bleken ze allemaal in de lift te zijn gedumpt en wisten we dat ze min of meer ontvreemd waren uit het kinderdagverblijf onderin het hotel. Het was voor ons reden om hem definitief onder onze hoede te nemen en deze opgroeiende, overigens hele lieve, puber een beetje in het gareel te houden. Vooral voor zijn eigen bestwil.


Een deel van de dierentuin in de lift verzameld


Het was niet de laatste keer dat we een akkefietje met het hotel hadden. Mede oorzaak waren wij zelf door de enigzins overdreven nette 'pool-boy' die voor rust en reinheid in de welness moest zorgen. Hij vond ons op een avond zo luidruchtig dat hij de complete jacuzzi (waar je met een man of 14 in kon) leeg liet lopen. Ook diende hij een klacht in. Ik ben bang dat Paul Berende hier het slachtoffer van geworden is want ik meen dat zijn kamernummer genoemd werd toen we ons moesten verantwoorden en het kamernummer moesten doorgeven. Paul kijk je factuur nog eens goed na zou ik zeggen. Bob de Vos deed er nog een schepje bovenop toen we keurig bediend werden in het restaurant gedeelte tijdens een middag-lunch. We werden bediend door een klein schattig blond meisje van pak 'm beet 17 jaar. Ze zag er best leuk uit maar ze had een opvallend raar koortslippie of een of ander gek plekje bij haar mond. Ongetwijfeld was dit haar grootste ongemak en wist ze dondersgoed dat dit haar zwakke plek was. Bob die ik die vakantie heb leren kennen als niet al te diplomatiek dacht dat het wel een goed moment was om ernaar te vragen. "Ehm, what is that thing on your mouth?" en daarbij in het Nederlands mompelend nadat ze twee grote ogen kreeg en ze zich blijkbaar heel ongemakkelijk bij die vraag voelde : "Ehm, jongens dit gaat verkeerd.", "Did you fell or something?". Ze reageerde bijna in huilen uitbarstend "I dont understand" en verliet ons zonder de bestelling te hebben opgenomen. Vijf minuten later kwam de manager onze kant op die duidelijk was. "Gentlemen, is there a problem?", waarop niemand reageerde. "Ah, O.K. I think we understood eachother.". Een fantastische reactie van het hotel en de timide reactie van onze kant en de schaamte vanuit Bob waren het gevolg.

Gelukkig vonden niet alle avonturen plaats in het hotel zelf. Buiten het hotel was een andere apres ski tent waar we het jaar daarvoor een van de grappigste dagen uit m'n leven hebben beleefd samen met Wetemans en Walthaus. Dit keer was Jasper er helaas niet bij maar het werd wederom een gekke dag toen we met een groepje van o.a. Paul Berende, Pieter de Korver en Jorn Walthaus wat gingen drinken bij de 'Caroussel' midden op de piste. De sfeer zat er nog niet echt in en we besloten iets meer te bestellen dan gebruikelijk met het verzoek of de muziek iets harder kon. Niet heel veel later waren de eerste drankjes weggetikt en zat de sfeer er goed in. Gek genoeg kwam precies op dat moment Simple Media aangelopen met 3 man sterk met camera en geluidsman en kabeldrager. Eigenlijk waren we gewoon lekker aan het drinken maar Simple zag er wel een item in en filmde vrolijk onze tafel. Het was een genant tafereel en het tempo van het zuipen werd wat opgeschroefd. Tot Jorn kwam met het idee om de dames naast ons, die inmiddels na het zien van de camera-mensen een fles champagne bestelden, uit te dagen hun borsten voor de camera te laten zien. "Ik bied 500 als een van hun haar tieten laat zien op de camera". Paul Berende vervolgde direct: "Ikke 1000". Waarop Pieter niet achter wilde blijven en ook een briefje van 500 naar voren toverde. Ik hoefde niet lang te denken en besloot met m'n 2000 euro 'krediet' in mijn hoofd op de dames af te stappen. "Meiden.. Ik heb een beetje een oneerbaar voorstel". Duidelijk dat ze ook al wat aangeschoten waren aangezien hun oren alleen maar verder gespitst werden. "Ik bied 600 euro voor degene die voor de camera haar borsten laat zien". In mijn hoofd dacht ik eigenlijk dat het een vrij kansloze missie was maar had ik een beetje een niet-geschoten-altijd-mis instelling maar tot mijn verbazing kreeg ik direct een reactie dat iemand het voor 1000 wel zou doen. "Maar dan moet ik 400 euro zelf bijleggen" voegde ik eraan toe maar na wat heen en weer gepraat ging ik toch maar akkoord. Ze wisten niet dat het mij uiteindelijk dus ook 1000 opleverde maar Simple Media had mooie tv. Nog geen tien minuten later stond een van de dames een prachtige striptease te geven en deed ze wat ze beloofd had. Paul Berende en Pieter stonden zuur hun centen af en Jorn kon er wel om lachen. Achja, ik had ook nog wel wat van hem tegoed gezien zijn drank weddenschap van vorig jaar. (doorspoelen naar 1:18)

Overigens geld dat hij die week al snel weer zou terugverdienen. Niet alleen door een drankje op te drinken dat eigenlijk hartstikke lekker was (combinatie van bier, appeltaart en jagermeister) voor 400 euro (na een opbied spelletje tegen Koen Berende). Wel moest hij weer 200 euro afstaan nadat hij met datzelfde opbied spelletje verloor van Zamboer die het aandurfde een minuut lang mijn 3 weken lang ongewassen snowboardsok over zijn mond en neus heen te leggen.Maar diezelfde Zamboer verloor weer een 600 euro weddenschap doordat hij dacht dat er een aantal meisjes dat hij die avond daarvoor gezien zou hebben weer in hetzelfde cafe zouden komen. Normaal gesproken een goede weddenschap maar niet als je slechts 1 tegen 6 krijgt en hij dus maar 100 euro kon verdienen. Ongelukkig voor Zamboer waren de meiden in geen velden of wegen te bekennen op de ‘party-of-the-year’ volgens de flyers van die dag daarvoor. Ze waren overigens niet de enigen die er niet waren want het was compleet uitgestorven in de hele tent en dat ondanks de flyers die ons die dag daarvoor om de oren waren gevlogen.

De beste avond voor de sidebets was overigens eentje waarin Koen Berendse centraal staat. Het is onvoorstelbaar hoe zo'n goede pokerspeler toch zo weinig algemene kennis heeft. Zelf vindt die het alleen maar prachtig en laat zich graag inzetten voor de sidebets waarin iedereen moet raden "Of Koen het weet". Hij zat dus ook keurig in het midden en zijn stoel werd telkens omgedraaid in de richting van het groepje dat weer een nieuwe sidebet bedacht had. Zo moest Koen onder andere de volgende sidebets ondergaan. "Weet Koen meer dan 2 minister presidenten van Nederland?", "Weet Koen meer dan 2 bondscoaches van Nederland?", "Weet Koen welke taal ze in Belgie spreken?", "Kan Koen 4 plaatsen in zijn provincie noemen?". De nodige euro's vlogen om de tafel. Gek genoeg zijn er soms vragen waarop hij een veel beter antwoord had dan menigeen verwacht had, vooral als het ging om het schatten van bedragen wat dingen kosten. Overigens heeft hij die vakantie echt mijn hart gestolen. Ik kreeg het voor elkaar om hem toch mee uit te nemen nadat hij al 2 dagen rustig aan had gedaan. Een missie die Bijan als onmogelijk beschouwde. We besloten om met de gehele groep uit te gaan (althans vrijwel de gehele groep) en ik dacht dat het wel een goed plan zou zijn om naar de Pascha te gaan. Deze bekende discotheek uit Ibiza bleek ook in Salzburg te zitten en het was een perfecte avond om echt uit ons dak te gaan. Via via vernam ik dat de eigenaar van deze Pascha aan de bar zat en het duurde dan ook niet lang voordat ik aan hem vroeg of hij iets moois voor ons kon regelen die avond. Niet veel later had ik een vip-kaart en vele drankbonnetjes gekregen en had hij voor ons allemaal een tafel geregeld. Ook de vriendinnen van enkele pokerspelers zouden meegaan die op dat moment ook waren aangeschoven. Vlak voordat we gingen was iemand nog even zo slim om op zijn mobiel te zoeken naar wat foto's van deze discotheek. Al snel bleek dat de Pascha een andere tent was dan de Pacha en zaten 60 poolse, roemeense en duitse vrouwen te wachten op onze keiharde euro's in een moderne hoerentent waar we niet helemaal rekening mee gehouden hadden. Net op tijd dus voor een ander plan en we besloten naar Saalbach zelf te gaan. Zonder succes probeerden we ook Fatima Moreiro de Melo nog te strikken om een avond mee op stap te gaan maar haar discipline is van ijzer. Ze ging nog even railen bij Lex Veldhuis, die helaas ook weinig in de stad zelf te bekennen was. Eerlijk is eerlijk, enkele dagen later mocht zij weer een cheque mee naar huis nemen voor een derde plaats in een side event en konden wij de balans opmaken van onze uitgaven in plaats van inkomsten tot dusverre.


handje klap met Bijan, Jorn en Erik tijdens de "wat-weet-Koen-Sidebets"

Yuri ten Bokkel was deze nacht eindelijk uit zijn schimmige hotelkamertje gekropen (hij was een van de weinige die in het verkeerde blok van het hotel zat en dus niet genoot van alle luxe maar wel dezelfde mep mocht betalen) en ging ook helemaal mee los. Er bleek echter iets bijzonders aan deze avond te zijn want zonder dat we het wisten bleek het GayWeek in Saalbach en was er een speciaal feest die avond in een of andere duistere discotheek waar wij dan ook terecht kwamen. We bestelden champagne en hadden nog helemaal niets door. Toen we de fles eenmaal geopend hadden en nog eens goed om ons heen keken zagen we eigenlijk wel een hoop mannen met elkaar fozen en ook de vrouwen waren niet bepaald vrouwelijk. Maarja, we hadden nog een hele fles staan en weggooien van drank gaat tegen de principes in dus we waren gedoemd om minimaal te blijven tot die op was. Het gevolg was dat Yuri prachtig op de gevoelige plaat werd vastgelegd en Koen en Bijan begonnen met het maken van sidebets over hoeveel zij over zouden hebben als Jorn en ik voor de pokernews camera's zouden gaan tongen. Het bod bleek niet aan onze eisen te voldoen en we konden zonder beschamende smsjes richting onze vrouwen weer door naar de volgende tent.


Yuri ten Bokkel ten einde raad verstrikt tussen de Gayscene proost er maar op

De richting bleek weer terug naar Hinterglemm waar we wederom een afsluitertje in de Tanzhimmel namen. Team Unibet was inmiddels ook achter de pokertafels vandaan gekropen maar kwam, zoals gebruikelijk, in hun gifgroene outfit de Tanzhimmel binnengestormd. Helaas begrepen ze nog niet helemaal dat wanneer je met z'n twaalven bent je geen vier biertjes moet bestellen, maar ik heb de marketingmanager van Unibet afgelopen weekend nog even op z'n kop gegeven. Ik probeerde enkele dagen later Paul Valkenburg een kleine hint te geven over dit voorval maar mijn timing bleek niet zo denderend. Hij vloog met KK tegen AA aan in de EPT bij de laatste 25 en ik kreeg al snel door dat zijn teleurstelling terecht zo groot was dat ik maar even beter mijn mond moest houden. Ondanks dat een van de Unibet boys de finale tafel haalde bleef het in de zaal ontzettend rustig. Ik meen dat wij met z'n allen nog een ronde Tanzhimmel gedaan hebben op dat moment. Wel op twitter volgend wat onze landgenoot zou doen. Ondertussen werd er gegrapt dat elke rondje ons minimaal 4 biertjes zou schelen.

Behalve dat Bijan Saalbach ongeveer een complete nieuwe skilift heeft bezorgd qua inkomsten hebben ook de taxichauffeurs het niet slecht gehad. Bijan heeft een soort regel dat als het regent hij sowieso een taxi neemt, ook als het stukje slechts 100 meter is (de afstand naar de GoaBstalle). Erik Zamboer neemt de taxi als hij niet de meisjes wil tegenkomen waarvan hij wist dat ze op straat liepen en die letterlijk tegen een skilerares hadden gezegd (ik hoop dat het morgen is, dan hoef ik hem in ieder geval nooit meer te zien). Ook deze afstand was slechts 100 meter. Verder waren de chauffeurs zelf ook niet altijd even netjes. Op een bedrag van 12,30 euro wilde ik betalen met 15 euro. Ik zei maak er maar 14 euro van, in mijn ogen een nette fooi. Maar de taxichauffeur zei dat hij geen wisselgeld had. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt maargoed, we hadden haast en ook helemaal geen zin in al dat gezeur zodat de beste man ook die laatste euro fooi maar in zijn portomonnee kon houden.

En zo kwam Saalbach 2010 langzaam ten eind. Restte ons nog een vliegreis terug met een piloot die volgens ons pas voor de eerste keer aan de stuurknuppel zat. Een flirtend steward & stewardessje achterin de cockpit die meer op elkaar aan het letten waren dan op ons als passagiers en twee slapende highrollers uit Twente die van de slechte weersomstandigheden tijdens de vlucht helemaal niets gemerkt hadden. Ik mis het nu alweer. Saalbach, tot volgend jaar.