Nieuwe avonturen in Namur

Na alle klaagzang van de vorige post heeft het "bureau du tourism" reeds een officiele aanklacht ingediend. Of ik ook nog positieve over Namur wilde vertellen. Bijna had ik hen de spreekwoordelijke vinger gegeven maar ook Namur kent zijn positieve kanten.

Zo kwam ik Marco (Flugel) tegen op mijn walk of shame naar de bar toen ik net uit het toernooi lag en had al op mijn mobiel kunnen lezen dat hij eveneens met een flinke badbeat het toernooi uitgebonjourd werd. De beste man had zijn heil gezocht in een headsupje tegen een van de gokkasten. Dat hij in staat was met goed combinatiespel deze kast te dollen bleek al gauw want niet veel later hitte hij een of andere jackpot en kon hij 6000 euro in zijn zak erbij stoppen. Aangezien ik nog niet veel leuke dingen hier had meegemaakt vond ik het een mooi moment om even een kiekje te nemen voor de weblog. Ik werd alleen vriendelijk gewezen door het casinopersoneel op het foto-verbod, dat ongetwijfeld in het leven is geroepen zodat ze overvallers hier gerust hun gang kunnen laten gaan zonder dat ze op de gevoelige plaats vastgelegd mogen worden, en kon dus niet op 'klik' drukken. De medewerker in kwestie schakelde echter niet een maar twee collega's in om me in de gaten te houden want er mocht kostte wat het kost geen plaatje gemaakt worden van een lachende Flugel terwijl hij toch was uitgeschakeld in het main event. Het werd een kat en muis-spel waarbij het casinopersoneel na twintig minuten rondwandelen langs onze kast waar ik nog steeds met mijn nokia-toestelletje in de aanslag stond het uiteindelijk opgaf en even het hoekje omliepen. Twee tellen later stond die erop.

Verder was een vast ritueel om uit eten te gaan bij de chinees. Het klinkt niet echt spectaculair, maar dit gezellige tl-verlichte eettentje draait een weekomzet die ze normaal gesproken in een heel jaar draaien en zo druk als het daar nu is is het vast nog nooit geweest. Ondanks dat het eten echt subliem was kon de bediening het tempo niet helemaal bijbenen. Brent de Bruijn is zijn sociale skills in ieder geval nog niet verleerd. Deze uiterst vriendelijke vent, die we ooit hebben aangeraden zijn beugel nooit meer uit te doen omdat hij dan niet meer zo 'schattig' is, was zo behulpzaam om even bij te springen in de bediening. Netjes gaf hij al onze bestellingen door en hielp hij mee met het loopje van de keuken naar onze tafel. Mocht zijn pokercarriere ooit eindigen mocht hij altijd terugkomen in de chinese keuken in Namur.

Wanneer de nacht valt en iedereen lekker naar bed wil verhuizen hoor ik dat Marion, die samen met Yven en Brent meegekomen was, ineens een vrouw in haar bed aantreft in haar net 'ingecheckte' hotelkamer. Voor de meeste mannen zou dit het ultieme 'bcop package' zijn geweest maar Marion schrok zich een hoedje. Niet voorbereid op zo'n kadootje van Pokerhuis is het een geschreeuw van jewelste op de gang en zie ik mijn nachtrust waar ik behoorlijk naar uitkeek ineens een onderbreking krijgen. Ik sus wat woorden her en der en vraag aan het meisje in haar kamer hoe ze hier terecht komt. "Mijn vriendje komt zo en dit is mijn kamer", antwoord ze in steenkolen vlaams/engels/frans. Het leek me onmogelijk dus ik vraag hoe ze is binnengekomen. Binnen no time laat ze haar sleutel zien en ik probeer of deze daadwerkelijk in de deur past. Ik bedacht me dat deze mogelijk wel opengestaan had en ze zo naar binnen had kunnen wandelen. De qualifier die namelijk hiervoor in deze kwamer geslapen had was, misschien wel na mijn vorige blogpost, direct uit Namur vertrokken toen hij uit het toernooi lag dus wij hadden nog een extra kamer over. Maar de sleutel past en ik vind het toch verdacht. Om een of ander instinctieve reden probeer ik de sleutel ook uit bij wat andere deuren en ineens blijkt dit een "loper" te zijn. Met deze sleutel kunnen we alle deuren openmaken. Het hotel geeft dus dit meisje een sleutel mee die op alle deuren past, en gezien het meisje het best omschreven worden als "potentieel professional" (of zoiets als golddigger/escort) lijkt het me een gevaarlijke zet met zoveel welvarende pokerspelers in je hotel die hun geld meestal overal laten rondslingeren. Ik loop met hen mee naar de receptie om de situatie uit te leggen en de lieve dame achter de balie kiest uiteindelijk na wat strijd voor onze "kant" en wijst de kamer aan ons toe. Het vriendje van de dame komt alleen net op dat moment de trap opgelopen en ineens herken ik hem. Het is een of ander stuk schuim dat binnen het casino een belangrijke functie heeft. Hij zal hebben gedacht dat doordat deze kamer pas zo laat werd ingecheckt die "zeker en vast" wel vrij zou zijn en heeft zijn neukertje alvast naar boven gestuurd om het bed warm te houden. Het bewijst maar weer eens wat voor boevenbende hier de scepter zwaait en de positieve vibe van die dag is weer volledig verdwenen.

De nieuwe dag brengt mogelijk weer hoop. Na lekker uitgeslapen te hebben beginnen we de dag met een kleine cashgame en al gauw heb ik het plan gevat om samen met Raymond de stad nogmaals te verkennen. We hadden het al eerder gedaan maar nu bedenken we ons dat een taxichauffeur ons ongetwijfeld naar het beste restaurant in de stad kan brengen. De man doet zijn best en voordat we het weten zitten we in een grote balzaal waar de tafels meters uit elkaar staan en de gemiddelde levensvatbaarheid van de mensen nog maximaal tien jaar meekan. Maar het voorafje is lekker en de bediening vriendelijk dus we zijn verrassend goed gemutst na alle perikelen eerder in deze hoofdstad van Wallonie. Na het eten besluiten we wat oma's en opa's achterna te lopen die vermoedelijk naar een soort van kerkdienst gaan. Mogelijk is daar nog wat te beleven. Maar dan plots zien we iets wat we nooit eerder hebben opgemerkt. Een bar die eruit ziet alsof deze nog in dit decennium gebouwd is. We gaan direct naar binnen en genieten van de jonge mensen en bestellen een biertje. Al gauw wordt een biertje een flesje rose champagne en voor we het weten worden we aan een tafel gezet met drie meisjes en een jongen. Blijkbaar werkt het hier zo, want er is overal nog plek genoeg. Of we er bezwaar tegen hadden dat ze deze combinatie aan onze 8 persoonstafel mochten plaatsen. Achja, een beetje inburgering kan geen kwaad dus weigeren doen we niet. Na wat geklets wordt eigenlijk al vrij snel duidelijk wat de bedoeling is. "Do you buy us Desperado?" zegt een van de meisjes wiens beugel ons gelijk aan Brent doet denken. Ehrm, "Do we have a choice"? vraag ik bedenkend aan Raymond en gezien deze stad geen cent te makken lijkt te hebben doen we niet al te moeilijk. Na dit drankje is er in het gebrekkig engels wederom een wonderlijke vraag van hun kant. "Do you like bi-aa-tch?" . Ehmr, "what?", werkelijk geen idee wat ze hiermee bedoelen. Een van de groep wil het echter uitleggen en begint driftig te tekenen op een papiertje. Het volgende briefje krijgen we in onze schoot.
"wel +32 ervoor zetten he als je gaat bellen. Overigens is de tekening onderaan geen puntmuts van een kaboutertje met mickey-mouse oren"


Raymond en ik begrijpen nu hoe het hier werkt. Maar echt gecharmeerd zijn we er niet van en we kiezen eieren voor ons geld en gaan weer terug naar het casino. Omdat we overigens het niemand misgunnen die ooit nog een plaatselijke wip wil maken wanneer hij hier in de buurt is heb ik het telefoonnummer maar gewoon laten staan. Wie weet kan iemand nog eens met deze biaaatch de soixant-neuf uitproberen. (ik zal eerlijk zijn, de vrouwen waren niet om aan te zien maar ach - ik ken genoeg mannen die zich daar niet van zullen weerhouden).

Terug naar het casino bleek achteraf niet zo'n heel fijn plan. Eerst slaap ik even bij op m'n kamer, daarna terug de cashtafels op. Ik verlies mijn complete stack op de 5-10 met een redelijke coinflip (AK vs QQ) tegen de grootste dronkenlap aan tafel die plots dus wel een handje oppikt. Beetje teleurgesteld verlaat ik het strijdtoneel en duik ik na een paar kopjes thee aan de bar richting bed alwaar ik de laatste letters van deze post afmaak. Morgen weer een nieuwe dag. We zijn benieuwd.